Αγαπημένη Meredith Monk
ΟΞΩΠΕΤΡΑ
 Alcestis - Robert Wilson (1986) Ανύποπτη μοιάζει να είναι αν και δεν είναι Η γη. Χορτάτη από διαμάντια και άνθρακες Όμως ξέρει να ομιλεί κι από εκεί που η αλήθεια εκβάλλει Με κρουστά υποχθόνια ή πηγές μεγάλης καθαρότητας... Ξέρει ο ήλιος. Κατεβαίνει μέσα σου να δει. Επειδή τ’απέξω Είναι καθρέφτης. Μες στο σώμα η φύση κατοικεί κι από εκεί εκδικείται Όπως σε μιαν αγριότητα ιερή σαν του Λέοντα ή του Αναχωρητή Το δικό σου λουλούδι φυτρώνει που το λένε Σκέψη ...Όμως χρόνια τώρα μετέωρος κουράστηκα Κι έχω ανάγκη από γης που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη ...Να γιατί καταρκυθμεύω Που οι βαρειές υποχωρούν αμπάρες τρίζοντας κι οι μεγάλες θύρες ανοίγονται Στο φως του Ήλιου του Κρυπτού μια στιγμούλα, η φύση μας η τρίτη να φανερωθεί Αποσπάσματα των ποιημάτων «ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ», ΙΟΥΛΙΟΥ ΛΟΓΟΣ και ΡΗΜΑ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟΝ από Τα Ελεγεία της Οξώπετρας του Οδυσσέα Ελύτη (Ίκαρος) |
Η γλώσσα των πουλιών - Ομιλήματα
...Η εριβώλαξ χθων κρατούσε ακόμα αρκετό σκοτάδι, στους κόρφους που ανοίγονται να δεχθούν την σπορά. Φως καινούριας Αυγής σε μιαν άκρη, οι μεταλλικές ανταύγειες του παρατημένου αρότρου. Θα ’ρχονταν αργότερα να το αναλάβει ο γεωργός.
Μετά οι χρυσές αχτίδες φανέρωναν όλα τα χρυσολούλουδα της γης. Δε το φανταζόμουν ότι εκείνη ήταν το άνθος στους όχτους του στεγνού χειμάρρου. Σκύλα η φθινοπωρινή το όνομά της στα επιστημονικά συγγράμματα. Ιαματικό φυτό η Σκύλα. Οικοδίαιτο ζώο, η σκύλα με τα κουτάβια της. Στοιχειό που απείλησε με εξαφάνιση τον Οδυσσέα. Ο ισχνός μίσχος γέρνει με την πιο ανάλαφρη πνοή, ξυπνώντας με το σάλεμά του αρχαιότατες θύμησες. Είναι τόσο γλυκός ο αχός του, ώστε ο άνθρωπος δεν θα διάβαινε μακρύτερα, αν δεν είχε φροντίσει να τον προσδέσουν γερά στο πλωριό κατάρτι. Έτσι μόνο γκιζερώνοντας, τα βράχια των Σειρήνων, αποβαίνουν τραγούδια άνθινα, σαν τα μάτια του κοριτσιού του αυγινού συναπαντήματος. Σκύβοντας πάνω στο κοινό χορτάρι που λέγεται τραχειά, σκεφτόμουν την εσωτερική, ιστολογική του δομή, λαχταρώντας να έμπω και να αναπαυτώ στους θαλάμους των κυττάρων του, διαμέσου ενός προστατευτικού τριχιδίου, από το άνοιγμα ενός αναπνευστικού στοματίου. Δεν είχαν ακόμα αρχίσει οι βροχές και η συνεπεία της ξηρασίας συρρίκνωση, άνοιγε βαθιές χαρακιές στο χώμα, ειδοποιώντας για τη μεταβολή της ρόγας τ’αμπελιού σε σταφίδα.
Ενώ προ πολλού την είχα προσπεράσει, άρχισα να ρωτώ την Αλεξάνδρα, αν είχε κρυφτεί στα υποχθόνια, μπαίνοντας μεσ’ από τις σφαγές της γης. Ήθελα πολύ να πήγαινα και να την αντάμωνα. Τα μάτια μου σαν του γερακιού, που κρατούν στο ’να χέρι οι φαλκονιέρηδες, ερευνούσαν τα πάντα στον τόπο της περιπλάνησής μου. Οι Ιππότες της Χριστιανοσύνης χρησιμοποιούσαν τα μάτια του πουλιού για να βρουν, το εκλεκτότερο που θ’ αποκόμιζαν. Όνειρό τους το Άγιο Δισκοπότηρο, όταν υποτάσσονταν πλήρως στην υπηρεσία της ομορφιάς. Οι ορθόδοξοι της Ανατολής ονειρεύονταν τα μετά, όταν πρόκριναν το θάνατο από κάθε άλλη περιπέτεια. Τα πουλιά που τους επισκέπτονταν, χτυπώντας με το ράμφος τους υαλοπίνακες, δε τους ένοιαζε ό,τι κι αν έφερναν, καθώς πάντα περίμεναν την μετά το τέλος αρχή. Την πρώτη φορά έφερε η δεκοχτούρα, ένα βιβλίο με χρυσά γράμματα. Τη δεύτερη ένα γυαλί δάκρυα. Έτσι ακούστηκε ότι η Πόλη πάρθηκε.
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης
Ομιλήματα, εκδ. Ακρίτας
ΑΛΧΗΜΕΙΑ, Η ΙΕΡΗ ΤΕΧΝΗ: ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
Φωτογραφίες, βίντεο, διαλέξεις, σεμινάρια και βιβλία στα οποία υποτιθέμενοι αλχημιστές επιδεικνύουν τα κατορθώματά τους, πολλαπλασιάζονται με τα χρόνια. Έπειτα, ένας σωρός από κοινοτοπίες ανακυκλώνεται στο διαδίκτυο σχετικά με την αλχημεία . Σημεία των καιρών. Αλλά η ευκαιρία να ακούσεις κάτι από το στόμα ενός αληθινού αλχημιστή είναι σπάνια. Αυτό το μικρό ντοκιμαντέρ της γαλλικής τηλεόρασης δεν θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητο απ’όποιον ξέρει πού πηγαίνει και τί ψάχνει. Ο Ερμητικός φιλόσοφος, διστακτικός στην αρχή, και αφού προηγήθηκαν πολλές συζητήσεις με τον δημοσιογράφο, πείστηκε εν τέλει και δέχθηκε να αφήσει την κάμερα να εισέλθει στο εργαστήριό του. Είναι κάτι που, σας διαβεβαιώνω, δεν θα συμβεί ξανά για αρκετά χρόνια.
Ο αλχημιστής παρουσιάζεται διακριτικά στο ντοκιμαντέρ ως «Roger B», δεν υπάρχει όμως λόγος, τώρα, που αρκετά χρόνια έχουν περάσει, να μην αποκαλύψουμε ολόκληρο το όνομά του: Roger Bourguignon. Αυτό το σύντομο τηλεοπτικό πορτρέτο, είναι στην ουσία μια μαρτυρία για ολόκληρη τη γαλλική ερμητική σχολή, τη «σχολή Fulcanelli».
Αλλά δεν είναι μόνον η παρουσία του R.B. που αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο ντοκιμαντέρ. Είναι και ορισμένες λεπτομέρειες. Όταν η κάμερα εισέρχεται στο εργαστήριο, εστιάζει στον ζυγό και στη φωτιά: ο ζυγός και η φωτιά είναι τα κύρια εργαλεία των αλχημιστών που ακολουθούν τις παλαιές και απλές ερμητικές παραδόσεις...
Τα υπόλοιπα –η αναζήτηση του αντιμονίου interiora terrae, η συλλογή της δρόσου (ros)– ανήκουν στην αλχημική Imaginatio, και εκεί θα πρέπει να εισέλθει κανείς, αν θέλει να τα αντικρίσει στην αληθινή τους διάσταση.
Δ.Τ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)