 |
| ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ALTAMURA |
ΟΞΩΠΕΤΡΑ
 Alcestis - Robert Wilson (1986) Ανύποπτη μοιάζει να είναι αν και δεν είναι Η γη. Χορτάτη από διαμάντια και άνθρακες Όμως ξέρει να ομιλεί κι από εκεί που η αλήθεια εκβάλλει Με κρουστά υποχθόνια ή πηγές μεγάλης καθαρότητας... Ξέρει ο ήλιος. Κατεβαίνει μέσα σου να δει. Επειδή τ’απέξω Είναι καθρέφτης. Μες στο σώμα η φύση κατοικεί κι από εκεί εκδικείται Όπως σε μιαν αγριότητα ιερή σαν του Λέοντα ή του Αναχωρητή Το δικό σου λουλούδι φυτρώνει που το λένε Σκέψη ...Όμως χρόνια τώρα μετέωρος κουράστηκα Κι έχω ανάγκη από γης που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη ...Να γιατί καταρκυθμεύω Που οι βαρειές υποχωρούν αμπάρες τρίζοντας κι οι μεγάλες θύρες ανοίγονται Στο φως του Ήλιου του Κρυπτού μια στιγμούλα, η φύση μας η τρίτη να φανερωθεί Αποσπάσματα των ποιημάτων «ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ», ΙΟΥΛΙΟΥ ΛΟΓΟΣ και ΡΗΜΑ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟΝ από Τα Ελεγεία της Οξώπετρας του Οδυσσέα Ελύτη (Ίκαρος) |
Η γλώσσα των πουλιών - Ομιλήματα
...Η εριβώλαξ χθων κρατούσε ακόμα αρκετό σκοτάδι, στους κόρφους που ανοίγονται να δεχθούν την σπορά. Φως καινούριας Αυγής σε μιαν άκρη, οι μεταλλικές ανταύγειες του παρατημένου αρότρου. Θα ’ρχονταν αργότερα να το αναλάβει ο γεωργός.
Μετά οι χρυσές αχτίδες φανέρωναν όλα τα χρυσολούλουδα της γης. Δε το φανταζόμουν ότι εκείνη ήταν το άνθος στους όχτους του στεγνού χειμάρρου. Σκύλα η φθινοπωρινή το όνομά της στα επιστημονικά συγγράμματα. Ιαματικό φυτό η Σκύλα. Οικοδίαιτο ζώο, η σκύλα με τα κουτάβια της. Στοιχειό που απείλησε με εξαφάνιση τον Οδυσσέα. Ο ισχνός μίσχος γέρνει με την πιο ανάλαφρη πνοή, ξυπνώντας με το σάλεμά του αρχαιότατες θύμησες. Είναι τόσο γλυκός ο αχός του, ώστε ο άνθρωπος δεν θα διάβαινε μακρύτερα, αν δεν είχε φροντίσει να τον προσδέσουν γερά στο πλωριό κατάρτι. Έτσι μόνο γκιζερώνοντας, τα βράχια των Σειρήνων, αποβαίνουν τραγούδια άνθινα, σαν τα μάτια του κοριτσιού του αυγινού συναπαντήματος. Σκύβοντας πάνω στο κοινό χορτάρι που λέγεται τραχειά, σκεφτόμουν την εσωτερική, ιστολογική του δομή, λαχταρώντας να έμπω και να αναπαυτώ στους θαλάμους των κυττάρων του, διαμέσου ενός προστατευτικού τριχιδίου, από το άνοιγμα ενός αναπνευστικού στοματίου. Δεν είχαν ακόμα αρχίσει οι βροχές και η συνεπεία της ξηρασίας συρρίκνωση, άνοιγε βαθιές χαρακιές στο χώμα, ειδοποιώντας για τη μεταβολή της ρόγας τ’αμπελιού σε σταφίδα.
Ενώ προ πολλού την είχα προσπεράσει, άρχισα να ρωτώ την Αλεξάνδρα, αν είχε κρυφτεί στα υποχθόνια, μπαίνοντας μεσ’ από τις σφαγές της γης. Ήθελα πολύ να πήγαινα και να την αντάμωνα. Τα μάτια μου σαν του γερακιού, που κρατούν στο ’να χέρι οι φαλκονιέρηδες, ερευνούσαν τα πάντα στον τόπο της περιπλάνησής μου. Οι Ιππότες της Χριστιανοσύνης χρησιμοποιούσαν τα μάτια του πουλιού για να βρουν, το εκλεκτότερο που θ’ αποκόμιζαν. Όνειρό τους το Άγιο Δισκοπότηρο, όταν υποτάσσονταν πλήρως στην υπηρεσία της ομορφιάς. Οι ορθόδοξοι της Ανατολής ονειρεύονταν τα μετά, όταν πρόκριναν το θάνατο από κάθε άλλη περιπέτεια. Τα πουλιά που τους επισκέπτονταν, χτυπώντας με το ράμφος τους υαλοπίνακες, δε τους ένοιαζε ό,τι κι αν έφερναν, καθώς πάντα περίμεναν την μετά το τέλος αρχή. Την πρώτη φορά έφερε η δεκοχτούρα, ένα βιβλίο με χρυσά γράμματα. Τη δεύτερη ένα γυαλί δάκρυα. Έτσι ακούστηκε ότι η Πόλη πάρθηκε.
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης
Ομιλήματα, εκδ. Ακρίτας
ΑΛΧΗΜΕΙΑ, Η ΙΕΡΗ ΤΕΧΝΗ: ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
Φωτογραφίες, βίντεο, διαλέξεις, σεμινάρια και βιβλία στα οποία υποτιθέμενοι αλχημιστές επιδεικνύουν τα κατορθώματά τους, πολλαπλασιάζονται με τα χρόνια. Έπειτα, ένας σωρός από κοινοτοπίες ανακυκλώνεται στο διαδίκτυο σχετικά με την αλχημεία . Σημεία των καιρών. Αλλά η ευκαιρία να ακούσεις κάτι από το στόμα ενός αληθινού αλχημιστή είναι σπάνια. Αυτό το μικρό ντοκιμαντέρ της γαλλικής τηλεόρασης δεν θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητο απ’όποιον ξέρει πού πηγαίνει και τί ψάχνει. Ο Ερμητικός φιλόσοφος, διστακτικός στην αρχή, και αφού προηγήθηκαν πολλές συζητήσεις με τον δημοσιογράφο, πείστηκε εν τέλει και δέχθηκε να αφήσει την κάμερα να εισέλθει στο εργαστήριό του. Είναι κάτι που, σας διαβεβαιώνω, δεν θα συμβεί ξανά για αρκετά χρόνια.
Ο αλχημιστής παρουσιάζεται διακριτικά στο ντοκιμαντέρ ως «Roger B», δεν υπάρχει όμως λόγος, τώρα, που αρκετά χρόνια έχουν περάσει, να μην αποκαλύψουμε ολόκληρο το όνομά του: Roger Bourguignon. Αυτό το σύντομο τηλεοπτικό πορτρέτο, είναι στην ουσία μια μαρτυρία για ολόκληρη τη γαλλική ερμητική σχολή, τη «σχολή Fulcanelli».
Αλλά δεν είναι μόνον η παρουσία του R.B. που αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο ντοκιμαντέρ. Είναι και ορισμένες λεπτομέρειες. Όταν η κάμερα εισέρχεται στο εργαστήριο, εστιάζει στον ζυγό και στη φωτιά: ο ζυγός και η φωτιά είναι τα κύρια εργαλεία των αλχημιστών που ακολουθούν τις παλαιές και απλές ερμητικές παραδόσεις...
Τα υπόλοιπα –η αναζήτηση του αντιμονίου interiora terrae, η συλλογή της δρόσου (ros)– ανήκουν στην αλχημική Imaginatio, και εκεί θα πρέπει να εισέλθει κανείς, αν θέλει να τα αντικρίσει στην αληθινή τους διάσταση.
Δ.Τ.
ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ
Απόσπασμα από το Nos: Book of the Resurrection του Miguel Serrano
Μετάφραση: Δημήτρης Τσουμάνης
Πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου: Nos: Libro de la Resurrección (1980)
Πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου: Nos: Libro de la Resurrección (1980)
Και καθώς η έσχατη δοκιμασία αυτής της μύησης λάμβανε χώρα εκείνη την αρχαία νύχτα, με έναν άντρα και μια γυναίκα ξαπλωμένους γυμνούς τον έναν δίπλα στον άλλον, χωρισμένους από ένα ξίφος, χωρίς να κατέχουν ο ένας το φυσικό σώμα του άλλου, του εξήγησε με τη μελωδική φωνή της γεμάτη λαχτάρα για την αιωνιότητα: «Το φως δεν έρχεται απ’την ανατολή. Το φως είναι φως αληθινό μονάχα στα βάθη του μεσονυκτίου. Τώρα είναι τα βάθη του μεσονυκτίου. Οι ακόλουθοι του Λούσιφερ, του Άστρου της Αυγής, δεν εκλιπαρούν να γίνουν δεκτοί στον ουρανό. Απαιτούν να γίνουν, επειδή αισθάνονται ότι έχουν κάνει κάθετι το δυνατό για να αξίζουν την θεοποίηση. Στο τέρμα του μονοπατιού μας δεν μας περιμένει καμία συγχώνευση με έναν Θεό ή σωτήρα. Το μονοπάτι μας δεν είναι το μονοπάτι της έκστασης των αγίων αλλά το μονοπάτι του διαχωρισμού των μάγων, των Λευκών Θεών που έχουν απορροφηθεί στις πηγές της δημιουργικής ενέργειας. Δημιουργώντας κόσμους, αγαπώντας ο ένας τον άλλον μέσα και έξω από την αιωνιότητα. Εμείς δεν εκπλιπαρούμε, όπως ο σεληνιακός τροβαδούρος: “Πάρε μας πίσω από εκεί που μας πήρες!” Θα δοκιμάσουμε και θα αλλάξουμε τον Θεό, δίνοντάς του ένα πρόσωπο. Γι’αυτό, αγάπη μου, μην κατακτήσεις το σώμα μου. Ας μην δημιουργήσουμε παιδιά της σάρκας. Θα σε γεμίσω με τον γιό του θανάτου. Και οι δυο μας, θα παραμείνουμε παρθένοι.»
«Καταλαβαίνω,» ψιθύρισε. «Η αγνότητα του ιερού πολεμιστή είναι η ευγένεια της σεξουαλικής του πράξης, η άρνηση της ανοχής σε κάθετι που είναι κτηνώδες, γιατί το αίσθημά του για την ομορφιά αυτής της πράξης τον εμποδίζει από το να πράξει έτσι. Ο Πληγωμένος Βασιλιάς το είπε αυτό επίσης.»
«Είναι μια άυλη αμετάκλητη στάση. Το Γκράαλ δεν ανέχεται αχαλίνωτα πάθη, αγαπά την ευσεβή αυτοσυγκράτηση, μια στάση σεβασμού. Και δεν πρόκειται να καταστρέψω την μαγική σου αρρενωπότητα, χωρίζοντας τη σάρκα σου και τη δική μου, δίνοντας σου παιδιά της σάρκας για να δοθούν νέες ευκαιρίες σε άλλα άτομα, όταν μια τόσο μεγάλη δυνατότητα υπάρχει ήδη για εμάς. Δεν θα σε δελεάσω να αγαπήσεις το σώμα μου με τον μοναδικό τρόπο που είναι γνωστός στην εποχή του σκότους, γιατί με αυτόν τον τρόπο ο θάνατος θα σε καταπιεί. Δεν θα γίνω ποτέ η Μεγάλη Μητέρα που καταβροχθίζει, το Αρχέγονο Θήλυ, που θα σε μετατρέψει σε έναν ηττημένο πολεμιστή, που θα ζει σε ένα όνειρο από ανεκπλήρωτες δόξες. Θα είμαι Αυτή που σε οδηγεί στον ουρανό. Γιατί είναι η μαγική σου αρρενωπότητα που θα μας δώσει τη δυνατότητα να διασχίσουμε το ποτάμι του θανάτου. Η ιερή αρρενωπότητά σου θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε στη ζωή. Θυμάσαι τα λόγια του ασκητή του Γκράαλ; : “Θα γίνεις γυναίκα αν αγαπήσεις το σώμα μιας γυναίκας.” Και έτσι είναι: γιατί μόνον εκθηλυμένος θα μπορούσες να ικανοποιήσεις τις ερωτικές ευαισθησίες του φυσικού σώματος μιας γυναίκας. Ο αγνός πολεμιστής είναι ο πιο αρρενωπός. Να κατέχεις το σώμα της αγαπημένης σου σημαίνει να χάνεις την ψυχή σου. Η αληθινή κατοχή είναι η νοητική κατοχή όλων των άλλων σωμάτων της. Με την ανάμνηση της αγαπημένης σου στην καρδιά, θα κατακτήσεις το Γκράαλ. Ο αληθινός οργασμός δεν είναι σωματικός αλλά ένας άλλος που είναι χωρίς τέλος, και που παράγεται από την επαφή σου με τα αόρατα σώματά μου, εκεί όπου θα βρεις το άρωμα του φυσικού μου σώματος, τη θέρμη των χειλιών μου, τον ερωτικό παλμό του αίματός μου να δυναμώνει. Όπως θα βρω σε εσένα. Πρέπει να ανακαλύψουμε τον έρωτα αυτόν μαζί, όταν δεν είμαστε πια φτιαγμένοι από ύλη θνητή αλλά από ερυθρή, άφθαρτη ύλη. Αγαπώντας το σώμα μου, που κείτεται δίπλα σου, θα το κάνεις ακόμη πιο υλικό, θα το μετατρέψεις σε ένα σώμα από μόλυβδο»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)